Do jakiego wieku płaci się alimenty na dziecko? Wyjaśniamy zasady

W 2026 roku pytanie o to, do kiedy płaci się alimenty na dziecko, wciąż wywołuje spory, bo wiele osób myli wiek z realną samodzielnością. Polskie prawo nie daje prostej odpowiedzi w stylu „do 18” albo „do 26”. Najważniejsze jest to, czy dziecko potrafi utrzymać się samo.

Do jakiego wieku płaci się alimenty na dziecko według prawa?

W polskim systemie nie ma przepisu, który wskazywałby „górny limit wieku” dla alimentów, dlatego mity o 18., 25. czy 26. roku życia regularnie wracają w rozmowach rodzinnych i na salach sądowych. W praktyce sąd patrzy na to, czy dziecko jest w stanie zaspokoić swoje usprawiedliwione potrzeby z własnych, regularnych źródeł. Oznacza to, że alimenty mogą skończyć się krótko po osiągnięciu pełnoletności, ale mogą też trwać dłużej, jeśli przemawiają za tym okoliczności życiowe. Sama metryka nie rozstrzyga sprawy, nawet gdy dziecko jest już dawno po maturze.

Punktem wyjścia pozostaje art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który wiąże obowiązek rodziców z brakiem zdolności dziecka do samodzielnego utrzymania. W tym ujęciu liczy się nie tylko praca, ale też majątek dziecka, bo ustawodawca przewidział wyjątek, gdy dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów utrzymania i wychowania. Takie sytuacje są rzadkie, ale w sporach alimentacyjnych potrafią odegrać dużą rolę, zwłaszcza gdy w grę wchodzi spadek, darowizna lub dochód z najmu. Warto też rozróżnić „brak pracy” od „braku możliwości pracy”, bo to nie są pojęcia tożsame.

W sprawach o alimenty wiek dziecka jest drugorzędny, a rozstrzygające jest to, czy ma realną możliwość samodzielnego utrzymania się.

Na czym polega obowiązek alimentacyjny rodziców?

Obowiązek alimentacyjny to nie jest wyłącznie przelew „na jedzenie”. W ujęciu sądowym alimenty mają zapewnić dziecku poziom życia odpowiadający jego sytuacji, wiekowi, zdrowiu i etapowi rozwoju, a także możliwościom majątkowym i zarobkowym rodziców. Dlatego w praktyce w alimentach mieszczą się zarówno wydatki podstawowe, jak i te związane z edukacją, leczeniem czy funkcjonowaniem społecznym. Równocześnie sąd bada, czy potrzeby są usprawiedliwione, a nie dowolnie deklarowane.

Warto podkreślić, że obowiązek utrzymania dziecka spoczywa na obojgu rodzicach, choć jego rozkład może być nierówny. Jeden rodzic może realizować go w większym stopniu finansowo, a drugi poprzez codzienną opiekę, ale przy alimentach zasądzanych pieniężnie sąd skupia się na tym, kto i w jakiej części powinien dopłacać do kosztów utrzymania. Znaczenie mają także inne zobowiązania, na przykład utrzymanie kolejnych dzieci, jednak nie znosi to samego obowiązku wobec pierwszego dziecka. Zwykle wpływa natomiast na to, jak sąd ocenia możliwości płatnicze rodzica.

Co obejmują „usprawiedliwione potrzeby” dziecka?

W sporach o wysokość alimentów często pada pytanie, co w ogóle można zaliczyć do kosztów utrzymania. Z perspektywy sądu to nie jest katalog zamknięty, ale w praktyce powtarzają się pewne grupy wydatków, które łatwo udokumentować. Im lepiej pokazane są koszty, tym mniej miejsca zostaje na spór o to, czy kwota jest „z sufitu”, czy wynika z realnych rachunków. Przy dziecku pełnoletnim częściej dochodzą koszty związane z usamodzielnianiem się poza domem.

Najczęściej w alimentach uwzględnia się wydatki takie jak:

• wyżywienie i środki codziennego użytku,
• mieszkanie – udział w opłatach, mediach, czynszu,
• odzież i obuwie adekwatne do wieku i pory roku,
• leczenie, leki, wizyty, rehabilitacja,
• edukacja – szkoła, materiały, dojazdy, zajęcia dodatkowe,
• wypoczynek i rozrywka w rozsądnych granicach.

W 2026 roku sądy nadal oczekują, że koszty będą pokazane możliwie konkretnie, na przykład rachunkami, potwierdzeniami przelewów, umowami najmu lub zestawieniami wydatków. To nie musi być perfekcyjna księgowość domowa, ale powinno dawać wiarygodny obraz poziomu życia dziecka i jego potrzeb. Przy dzieciach z problemami zdrowotnymi znaczenie ma też regularność terapii i stały charakter wydatków. Wysokość alimentów nie wynika z „widełek procentowych”, tylko z porównania potrzeb i możliwości.

Czy pozbawienie praw rodzicielskich zwalnia z alimentów?

To jeden z częstszych błędów w myśleniu o obowiązkach rodzica. Pozbawienie władzy rodzicielskiej dotyczy uprawnień do decydowania o dziecku i wykonywania pieczy, ale nie jest automatycznym „wymazaniem” odpowiedzialności finansowej. Z tego powodu nawet rodzic pozbawiony praw rodzicielskich może nadal być zobowiązany do płacenia alimentów. Sąd patrzy tu przede wszystkim na potrzeby dziecka, a nie na formalny zakres władzy rodzica.

W praktyce oznacza to, że w 2026 roku nadal spotyka się sprawy, w których rodzic nie ma kontaktu z dzieckiem albo ma kontakty ograniczone, a mimo to alimenty są zasądzone i egzekwowane. Jeśli ktoś chce zmienić wysokość świadczenia, musi wykazać zmianę okoliczności, ale sam fakt pozbawienia praw rodzicielskich nie jest argumentem, który „zamyka temat”. To bywa trudne emocjonalnie, jednak prawo rozdziela relacje osobiste od odpowiedzialności materialnej. Właśnie dlatego w sporach alimentacyjnych tak ważne są dokumenty i fakty, a nie oceny moralne.

Alimenty do 18 roku życia – co jest stałe, a co bywa wyjątkiem?

W przypadku dziecka małoletniego sytuacja jest najprostsza, bo obowiązek alimentacyjny rodziców ma charakter bardzo silny. Zwykle nie bada się wtedy, czy dziecko „stara się” o samodzielność, bo z definicji nie ma pełnej zdolności do podejmowania takich działań. Rodzice mają dostarczać środki utrzymania i wychowania, a sąd ustala wysokość świadczeń według potrzeb dziecka oraz możliwości rodzica. W tym wieku centrum sporu to niemal zawsze kwota, a nie sam fakt obowiązku.

Wyjątki zdarzają się rzadko, ale warto o nich wiedzieć, bo bywają mylone z „furtką na uniknięcie alimentów”. Jeżeli dziecko ma własny majątek i dochody z tego majątku realnie pokrywają koszty utrzymania, sąd może ograniczyć obowiązek rodziców. W praktyce to raczej sytuacje nietypowe, bo małoletni rzadko dysponuje majątkiem przynoszącym stały dochód na poziomie pozwalającym utrzymać się w pełnym zakresie. Warto też pamiętać, że obowiązek alimentacyjny nie znika tylko dlatego, że rodzic ma trudną sytuację, choć może to wpływać na wysokość świadczeń.

Alimenty po 18 roku życia – kiedy nadal się należą?

Po osiągnięciu pełnoletności pytanie zmienia akcent: nie chodzi już o to, czy rodzic „musi”, tylko czy dziecko nadal nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie. Najczęściej podstawą dalszych alimentów jest nauka, zwłaszcza gdy jej tryb ogranicza możliwość pracy w pełnym wymiarze. Jednocześnie sąd nie poprzestaje na samym fakcie studiowania, bo w wielu przypadkach student może dorabiać. Dlatego w 2026 roku nadal widoczna jest linia orzecznicza, w której bada się realne możliwości zarobkowe dziecka, a nie tylko jego status „uczę się”.

W praktyce znaczenie ma też to, czy dziecko podejmuje rozsądne działania prowadzące do usamodzielnienia. Jeśli edukacja jest spójna, wyniki są przyzwoite, a wybór kierunku daje perspektywę zdobycia zawodu, sądy częściej uznają alimenty za zasadne. Gdy natomiast nauka jest pozorna, przerywana bez powodu albo służy wyłącznie odsuwaniu wejścia na rynek pracy, rodzic zyskuje argumenty do uchylenia obowiązku. Warto odróżnić przejściowe trudności od trwałego braku zaangażowania, bo sąd zwykle to rozróżnia.

Tryb nauki – dzienny, wieczorowy, zaoczny

Tryb kształcenia jest jednym z elementów, które sądy analizują szczególnie często. Nauka dzienna zwykle ogranicza dyspozycyjność dziecka, ale nie przesądza automatycznie, że nie może ono pracować wcale, choćby dorywczo. Z kolei tryb zaoczny lub weekendowy bywa argumentem, że w tygodniu jest czas na zatrudnienie, jednak i tu sąd patrzy szerzej, bo nauka to także przygotowanie do zajęć, projekty i sesja. W efekcie w 2026 roku nadal nie ma „automatycznego algorytmu” typu: zaoczne równa się brak alimentów.

W sporach alimentacyjnych często przywołuje się też stanowisko, że studia same w sobie nie wyłączają możliwości osiągania dochodów, a zdolność do samodzielnego utrzymywania się może być częściowa. To oznacza, że sąd może utrzymać alimenty, ale w niższej kwocie, jeśli dziecko realnie dorabia i pokrywa część kosztów. Może też uznać, że przy danym trybie nauki dziecko powinno podjąć pracę w większym zakresie. Każda sprawa zależy od konkretów, a nie od etykiety „student”.

Powtarzanie roku i zmiana kierunku studiów

Powtarzanie roku albo częsta zmiana kierunku studiów nie musi od razu oznaczać utraty prawa do alimentów, ale bywa dla rodzica poważnym argumentem. Sąd patrzy na przyczyny: inne standardy stosuje, gdy dziecko ma udokumentowane problemy zdrowotne, a inne, gdy brak zaliczeń wynika z zaniedbań. Oceniane jest też, czy zmiana kierunku była racjonalna, na przykład po odkryciu realnych predyspozycji, czy raczej jest serią przypadkowych decyzji bez planu. W 2026 roku wciąż liczy się wykazanie, że nauka jest rzeczywistą drogą do kwalifikacji, a nie sposobem na przedłużanie zależności finansowej.

W praktyce przydają się dokumenty z uczelni: potwierdzenia zaliczeń, status studenta, harmonogram zajęć, a czasem także informacje o urlopie dziekańskim. Jeśli rodzic twierdzi, że dziecko nie dokłada starań, a dziecko twierdzi odwrotnie, sąd będzie wymagał konkretów. W takich sprawach emocje łatwo biorą górę, ale to dokumenty i spójna argumentacja przesądzają o wyniku. Zdarza się też, że sąd oczekuje, iż dziecko w rozsądnym zakresie podejmie pracę dorywczą, jeśli nie koliduje to z nauką.

Kiedy obowiązek alimentacyjny ustaje?

Najważniejszą przesłanką ustania obowiązku jest uzyskanie przez dziecko zdolności do samodzielnego utrzymania się. Najczęściej oznacza to stałe, regularne dochody pozwalające pokryć potrzeby życiowe, a nie jednorazowy zarobek. Może to być praca na etacie, ale również inne formy: pół etatu, umowy cywilnoprawne, samozatrudnienie czy prowadzenie działalności, o ile dochody są realne i w miarę stabilne. Sąd bada, czy dziecko rzeczywiście może utrzymać się samo, a nie tylko czy „coś zarabia”.

Obowiązek może też wygasnąć, gdy dziecko uzyskuje znaczące środki z innych źródeł, na przykład w wyniku spadku lub darowizny, jeśli przekłada się to na faktyczną niezależność finansową. Z drugiej strony, nawet przy pracy dziecka alimenty czasem pozostają, gdy dochody są zbyt niskie, a koszty życia i nauki wysokie. W takich sytuacjach spór dotyczy zwykle proporcji: ile dziecko dokłada, a ile powinien dokładać rodzic, biorąc pod uwagę jego możliwości. Nie ma tu jednej reguły, dlatego tak wiele spraw kończy się dopiero po analizie szczegółów.

Samodzielność finansowa dziecka

Samodzielność to pojęcie praktyczne, a nie deklaracja. Jeśli dziecko ma pracę, ale jest to zajęcie okazjonalne i nie pozwala opłacić mieszkania, jedzenia, leczenia oraz podstawowych rachunków, sąd może uznać, że nadal nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie. Jeżeli jednak dziecko ma kwalifikacje i realne możliwości zarobkowe, a mimo to nie podejmuje pracy, sąd może patrzeć na to krytycznie. W sporach o uchylenie alimentów często analizuje się nie tylko faktyczny dochód, ale także potencjał zarobkowy.

Warto też rozróżnić sytuację, w której dziecko chwilowo szuka pracy, od sytuacji, w której unika jej przez długi czas. Sąd może uznać okres przejściowy za naturalny, zwłaszcza po zakończeniu studiów lub w trakcie zmiany miejsca zamieszkania. Inaczej oceniane jest wielomiesięczne pozostawanie bez zatrudnienia bez realnych prób, szczególnie gdy nie występują przeszkody zdrowotne. W 2026 roku nadal duże znaczenie ma to, czy dziecko wysyła CV, rejestruje się w urzędzie pracy, podejmuje staże lub praktyki i potrafi to wykazać.

Brak starań o usamodzielnienie

Rodzice mogą domagać się uchylenia alimentów, gdy pełnoletnie dziecko nie dokłada starań, aby móc się utrzymać. Chodzi tu o sytuacje, gdy dziecko świadomie rezygnuje z edukacji bez ważnego powodu, nie szuka pracy albo wybiera wyłącznie dorywcze zajęcia, choć mogłoby podjąć zatrudnienie stabilniejsze. Sąd patrzy wtedy na wiek dziecka, stan zdrowia, kwalifikacje oraz realia rynku pracy w danym miejscu. Sama niechęć do pracy nie jest traktowana jako przeszkoda obiektywna.

Jeżeli rodzic chce oprzeć pozew na tej przesłance, zwykle musi pokazać, że dziecko ma możliwości, z których nie korzysta. Pomagają tu dowody pośrednie, na przykład informacje o ukończonych kursach, kwalifikacjach, wcześniejszych pracach, a czasem też zeznania świadków. Równocześnie dziecko może bronić się, wskazując na problemy zdrowotne, także psychiczne, które utrudniają funkcjonowanie zawodowe, o ile są one rzetelnie udokumentowane. Sąd ocenia wtedy, czy brak pracy wynika z obiektywnych barier, czy z postawy roszczeniowej.

Trudna sytuacja materialna rodzica

Prawo przewiduje możliwość uchylenia się od alimentów na pełnoletnie dziecko, gdy świadczenia są dla rodzica nadmiernym obciążeniem. W praktyce pojawia się to przy poważnej chorobie, spadku zdolności do pracy, przejściu na emeryturę, pobieraniu renty albo przy nowych obowiązkach alimentacyjnych wobec kolejnych dzieci. Sąd nie zakłada automatycznie, że rodzic „ma sobie poradzić”, ale jednocześnie bada, czy rodzic wykorzystuje swoje możliwości zarobkowe. Liczy się też to, czy dziecko może w większym stopniu utrzymać się samo.

W takich sprawach ważne są dokumenty potwierdzające sytuację rodzica: zaświadczenia lekarskie, decyzje o rencie, dokumenty o kosztach leczenia, a także informacje o innych obowiązkach alimentacyjnych. Sąd zestawia te dane z potrzebami dziecka i jego możliwościami. Czasem kończy się to obniżeniem alimentów, a nie całkowitym uchyleniem, bo obowiązek może być modyfikowany zależnie od okoliczności. W 2026 roku nadal jest to jedna z częstszych podstaw wniosków o zmianę wysokości świadczeń.

Alimenty a niepełnosprawność dziecka – jak wygląda obowiązek?

Gdy pełnoletnie dziecko jest niepełnosprawne i niezdolne do samodzielnej egzystencji, obowiązek alimentacyjny może trwać bardzo długo, a w skrajnych przypadkach nawet przez całe życie. Wynika to z tego, że przesłanka samodzielności nigdy nie zostaje spełniona, bo stan zdrowia wyklucza realne utrzymanie się z pracy. W takich sprawach sąd patrzy na stopień ograniczeń, rokowania, możliwość rehabilitacji oraz to, czy dziecko może wykonywać choćby pracę w ograniczonym zakresie. Samo orzeczenie o niepełnosprawności nie zawsze przesądza o całkowitej niezdolności do pracy, ale bywa bardzo istotnym dowodem.

W praktyce duże znaczenie ma dokumentacja medyczna, opinie specjalistów i rzeczywiste koszty leczenia, terapii oraz opieki. Wydatki tego typu są zwykle stałe, a nie jednorazowe, dlatego alimenty w takich sprawach często obejmują także elementy, które w innych rodzinach nie występują. Równocześnie sąd może brać pod uwagę świadczenia, które dziecko otrzymuje z systemu wsparcia, jednak nie zawsze oznacza to, że alimenty stają się zbędne. Każdorazowo analizuje się, czy łączne źródła dochodu pokrywają usprawiedliwione potrzeby.

Przy trwałej niezdolności dziecka do pracy obowiązek alimentacyjny może trwać bardzo długo, ponieważ nie pojawia się moment realnej samodzielności.

Jak uchylić alimenty na pełnoletnie dziecko w 2026 roku?

Alimenty nie znikają same z siebie, nawet jeśli dziecko skończyło studia, znalazło pracę albo wyprowadziło się z domu. Jeśli istnieje wyrok albo ugoda, to obowiązują aż do czasu ich formalnej zmiany. Rodzic, który przestaje płacić „bo już nie trzeba”, naraża się na zaległości i egzekucję, a czasem również na konsekwencje karne związane z uporczywym uchylaniem się od obowiązku. Z perspektywy bezpieczeństwa prawnego najważniejsze jest działanie w sądzie, a nie działanie na własną rękę.

Procedura uchylenia polega na wniesieniu pozwu do sądu rejonowego właściwego dla miejsca zamieszkania dziecka. Rodzic występuje jako powód, a pełnoletnie dziecko jako pozwany, co bywa trudne emocjonalnie, ale tak wygląda konstrukcja procesu. W pozwie trzeba wykazać, że ustała przyczyna alimentów, czyli dziecko jest samodzielne albo nie podejmuje starań, by się usamodzielnić, ewentualnie że po stronie rodzica nastąpiło tak poważne pogorszenie sytuacji, iż dalsze płacenie jest nadmiernym obciążeniem. Sąd bada sytuację obu stron, bo to zawsze jest relacja potrzeb i możliwości.

Jakie dokumenty i dowody mają znaczenie?

W sprawach o uchylenie alimentów sądy oczekują dowodów, które pokazują realny obraz życia dziecka i rodzica. Najczęściej chodzi o dokumenty związane z pracą, nauką oraz kosztami utrzymania, bo to na nich opiera się ocena samodzielności. Jeśli dziecko pracuje, liczą się nie tylko deklaracje, lecz także potwierdzenia dochodów. Jeśli rodzic powołuje się na pogorszenie zdrowia, potrzebne są dokumenty medyczne i finansowe.

W praktyce często wykorzystuje się między innymi:

• umowę o pracę dziecka lub inne umowy potwierdzające stałe zarobkowanie,
• zaświadczenia o dochodach i wyciągi potwierdzające regularność wpływów,
• dokumenty z uczelni lub szkoły – status, plan zajęć, zaliczenia,
• umowy najmu, potwierdzenia opłat, rachunki za media i koszty życia,
• decyzje o rencie, emeryturze lub świadczeniach oraz koszty leczenia rodzica,
• dowody innych obowiązków alimentacyjnych rodzica, jeśli istnieją.

Ważne jest też to, że sąd może analizować nie tylko „czy dziecko ma pracę”, lecz także czy ma realną możliwość jej podjęcia, a nie robi tego z własnego wyboru. Z tego powodu w pozwach często opisuje się przebieg edukacji, kwalifikacje i dotychczasowe doświadczenia zawodowe dziecka. W 2026 roku nadal standardem jest, że to powód musi udowodnić przesłanki uchylenia, a nie tylko je zasugerować. Im bardziej uporządkowane dowody, tym mniej pola do domysłów.

Kiedy przestaje się płacić formalnie?

Nawet dobrze przygotowany pozew nie powoduje automatycznego zatrzymania płatności. Obowiązek alimentacyjny co do zasady trwa do czasu, aż zapadnie rozstrzygnięcie i stanie się prawomocne, czyli nie będzie już możliwości zwykłego zaskarżenia. W praktyce oznacza to, że rodzic powinien płacić dalej, dopóki sąd nie uchyli obowiązku albo nie zmieni kwoty. To bywa frustrujące, ale chroni przed narastaniem zaległości.

Warto wiedzieć, że sąd może też rozpoznawać wnioski składane w toku sprawy, na przykład dotyczące zabezpieczenia, jednak każdorazowo zależy to od przedstawionych okoliczności. Najbezpieczniej jest przyjąć zasadę, że dopóki istnieje wykonalny tytuł (wyrok/ugoda), dopóty trzeba się do niego stosować. Dopiero uprawomocnienie wyroku uchylającego obowiązek daje podstawę, by legalnie przestać płacić. W 2026 roku to nadal jedna z najczęstszych pułapek w sprawach alimentacyjnych.

Kiedy alimenty na dorosłe dziecko są zasadne, a kiedy nie?

W praktyce sądowej często pojawiają się powtarzalne scenariusze, które pozwalają wstępnie ocenić ryzyko procesowe. Nie są to sztywne reguły, bo każdą sprawę ocenia się indywidualnie, ale pewne schematy widać wyraźnie. Najczęściej alimenty na pełnoletnie dziecko są utrzymywane wtedy, gdy dziecko uczy się w trybie wymagającym dużego zaangażowania i nie ma realnych możliwości stabilnego zarobkowania. Z kolei brak nauki i brak pracy, bez obiektywnych przeszkód, zwykle działa na niekorzyść dziecka.

W wielu analizach spotyka się podejście, w którym ocenia się sytuacje podobne do poniższych, bo pozwalają uporządkować argumenty stron:

Ważne jest też, że w sprawach alimentacyjnych nie da się „wygrać jednym zdaniem”, na przykład: „bo ma 26 lat” albo „bo studiuje”. Sąd patrzy na całokształt, a w centrum stawia usprawiedliwione potrzeby dziecka oraz możliwości majątkowe i zarobkowe zobowiązanego rodzica. Z tego powodu dwie podobne sprawy mogą skończyć się inaczej, jeśli różnią się kosztami życia, stanem zdrowia, dochodami rodzica lub realnym zaangażowaniem dziecka w naukę. To podejście, choć bywa wymagające, pozwala dopasować rozstrzygnięcie do konkretnej rodziny.

Czy liczba dzieci wpływa na alimenty?

Sama liczba dzieci nie znosi obowiązku alimentacyjnego wobec konkretnego dziecka, ale może wpływać na wysokość świadczeń. Jeśli rodzic ma więcej osób na utrzymaniu, sąd bierze pod uwagę jego łączne obciążenia, w tym inne obowiązki alimentacyjne. Jednocześnie w praktyce sądowej spotyka się podejście, że rodzic mający większą liczbę dzieci powinien intensywniej wykorzystywać swoje możliwości zarobkowe. Oznacza to, że argument „mam kolejne dzieci” nie zawsze działa tak, jak oczekuje tego strona zobowiązana.

W 2026 roku nadal widoczna jest zasada, że obowiązek alimentacyjny ma być realizowany w granicach możliwości, ale nie może być przerzucany na dziecko w ten sposób, że jego potrzeby zostaną pominięte. Dlatego w sprawach o zmianę wysokości alimentów sąd porównuje nie tylko dochody, ale też koszty utrzymania nowej rodziny, koszty mieszkaniowe, leczenie oraz realne wydatki na każde z dzieci. Czasem kończy się to modyfikacją kwoty, a czasem utrzymaniem jej bez zmian, jeśli sąd uzna, że rodzic nadal ma przestrzeń finansową. W takich sprawach liczą się liczby, dokumenty i spójność wyjaśnień, a nie ogólne stwierdzenia.

Co warto zapamietać?:

• Obowiązek alimentacyjny trwa do momentu, gdy dziecko uzyska zdolność do samodzielnego utrzymania się, co nie jest związane wyłącznie z wiekiem.
• Alimenty mogą być zasądzone na dziecko pełnoletnie, jeśli kontynuuje naukę i nie ma realnych możliwości pracy, a także w przypadku niepełnosprawności.
• Usprawiedliwione potrzeby dziecka obejmują wydatki na wyżywienie, mieszkanie, edukację, leczenie oraz inne koszty związane z jego rozwojem.
• Rodzic pozbawiony praw rodzicielskich nadal może być zobowiązany do płacenia alimentów, ponieważ odpowiedzialność finansowa nie znika automatycznie.
• W przypadku zmiany sytuacji finansowej rodzica lub dziecka, konieczne jest złożenie pozwu do sądu w celu uchwały lub zmiany wysokości alimentów.